Het oor van een hond vangt geluid op en speelt ook een rol bij het evenwicht. Het buitenoor bestaat uit de zichtbare oorschelp en de gehoorgang. Geluid bereikt het trommelvlies en gaat door het middenoor; in het binnenoor bevinden zich structuren voor gehoor en evenwicht. Honden kunnen hun oorschelpen bewegen om een geluid te lokaliseren. Hoeveel beweging je ziet, verschilt per hond.
Waarom sommige geluiden opvallen
Honden kunnen hogere tonen horen dan mensen. Dat betekent niet dat iedere hond elk geluid in elke situatie beter hoort: leeftijd, gezondheid van het oor, afstand, achtergrondgeluid en individuele verschillen spelen mee. Een hond die zijn kop draait of één oor beweegt, probeert mogelijk de richting van een geluid te bepalen. Dat is op zichzelf geen gehoortest.
Controleer bij de verzorging alleen het zichtbare deel en reik niet diep in de gehoorgang. Een geschikte oorreiniger voor honden kan, wanneer dat nodig is, volgens het etiket bij de routine horen; het middel stelt geen diagnose en behandelt geen infectie. Gebruik geen wattenstaafjes in de gehoorgang.
Let op veranderingen
Vergelijk de reacties van je hond in gewone, rustige situaties. Een plotselinge verandering, vaak met de kop schudden, geur, uitvloeiing, roodheid, pijn of evenwichtsproblemen verdient een beoordeling door een dierenarts. Test het gehoor niet met harde geluiden; die kunnen een hond laten schrikken of schade veroorzaken.
Schrijf op wat er veranderde en wanneer. Zo kun je een aanhoudend patroon duidelijk beschrijven.